https://arm.sputniknews.ru/20260224/inchu-e-cndel-parav-evrvopan-kam-rusastanin-ughghvats-verjnagiry-kapituljaciaji-pahanjvov-99120288.html
Ինչո՞ւ է ցնդել պառավ Եվրոպան, կամ Ռուսաստանին ուղղված վերջնագիրը՝ կապիտուլյացիայի պահանջով
Ինչո՞ւ է ցնդել պառավ Եվրոպան, կամ Ռուսաստանին ուղղված վերջնագիրը՝ կապիտուլյացիայի պահանջով
Sputnik Արմենիա
Sputnik Արմենիայի սյունակագիր Արման Աբովյանը նշում է, որ եվրոպական էլիտաների համար Ուկրաինայի հակամարտությունը վերածվել է ոչ միայն աշխարհաքաղաքական գործիքի... 24.02.2026, Sputnik Արմենիա
2026-02-24T21:54+0400
2026-02-24T21:54+0400
2026-02-24T21:54+0400
հեղինակներ
եվրոպա
կայա կալաս
ռուսաստան
արման աբովյան
արևմուտք
հատուկ ռազմական գործողություն
ռազմական հատուկ գործողություն
ուկրաինա
https://cdn.am.sputniknews.ru/img/07e8/0c/10/84023410_0:20:1600:920_1920x0_80_0_0_99b4af09d748ff95904672fdba349471.jpg
Եվրոպական աշխարհաքաղաքական եզրագծում տիրող իրավիճակն ավելի ու ավելի է նմանվում ոչ թե քաղաքական գործընթացի, այլ թիվ 6 հիվանդասենյակի աններդաշնակ աղմուկի:Ինքներդ դատեք. միավորված Եվրոպայի այսօրվա քաղաքականությունն ավելի ու ավելի հստակորեն ստանում է ոչ թե 27 երկրների ինտեգրացիոն տնտեսական նախագծի, այլ Ռուսաստանի հետ երկարատև առճակատման համար ստեղծված մոբիլիզացիոն կառուցվածքի ուրվագծեր՝ մոտակա հինգ-յոթ տարվա միջակայքում սրացման հեռանկարով:Բրյուսելն այլևս ծպտուն չի հանում դիվանագիտական փոխզիջումների մասին. նա խոսում է պահանջների, պատժամիջոցների, ռազմական փաթեթների և «զսպման» ռազմավարությունների լեզվով: ԵՄ գրեթե բոլոր բարձրաստիճան պաշտոնյաները հանդես են գալիս այսպես կոչված «ռուսական սպառնալիքի» նկատմամբ ագրեսիվ վախի սերմանման և «մեծ պատերազմի» պատրաստ լինելու դիրքերից:Եվ որքան երկար է շարունակվում հատուկ ռազմական գործողությունն Ուկրաինայում, այնքան ավելի ակնհայտ է դառնում. եվրոպական էլիտաների զգալի մասի համար այս հակամարտությունը վերածվել է ոչ միայն աշխարհաքաղաքական գործիքի, այլև սեփական քաղաքական գոյատևման մեխանիզմի:Թուրք-ադրբեջանական տանդեմի «ամերիկյան երազանքը». ՀՀ–ին միջուկային բլեֆի մեջ են ներքաշումՈւկրաինայի պատերազմը դարձել է ներկայիս եվրոպական քաղաքական դասի պահպանման յուրօրինակ երաշխիք: Եվ կարևոր չէ, որ արյան և Ուկրաինայի ոչնչացման միջով նույն ԵՄ-ն, ավելի ճիշտ՝ ազատական եվրոպական էլիտաները, «հարցերը» լուծում են իրենց քաղաքական գոյատևման տեսանկյունից:Ռազմական սպառնալիքի ֆոնին ավելի հեշտ է բացատրել տնտեսական անկումը, էներգակիրների գների աճը, ապաինդուստրիալացումը, սոցիալական մոդելի ճգնաժամը և ԵՄ-ի ներսում բողոքի շարժումների ուժեղացումը: «Արտաքին վտանգի» պայմաններում ավելի հեշտ է համախմբել հասարակությանը, ճնշել այլընտրանքային տեսակետները և ցանկացած քննադատություն հայտարարել «Կրեմլի համար աշխատանք»: Հակամարտությունն ունիվերսալ արդարացում է դարձել ներքին ձախողումների և նեոլիբերալ ֆաշիզմի խարույկը բորբոքելու համար:«Պառավ» Եվրոպան բարեսիրտ եվրո-տատիկից վերածվել է չարակամ պառավի, որը վերջնականապես խելքը թռցրել է:Այս համատեքստում հատկապես հատկանշական է թվում եվրոպական դիվանագիտության ղեկավարի՝ ոմն Կայա Կալասի նախաձեռնությունը:Ընդհանրապես, երբ խոսում ենք Կալասի մասին, մտաբերում ենք Յոզեֆ Գեբելսի 1942-1944 թվականների «աշնանային ճառերը», որոնցում նա հայտարարում էր «արտաքին թշնամիների», «տոտալ պատերազմի» և գերմանական բանակի ու նրա դաշնակիցների (կարդա՝ գրեթե ողջ Եվրոպայի) ծանր պարտությունների (մասնավորապես՝ Ստալինգրադում) ֆոնին թիկունքի մոբիլիզացիայի անհրաժեշտության մասին:Մոլդովական «ստվերը» հայկական «ցանկապատին». մոլդովական դասեր-2Այսպես, Կալասի գրասենյակը պատրաստել է ինչ-որ «փաստաթուղթ», որը մոտակա օրերին կքննարկեն ԵՄ երկրների արտաքին գործերի նախարարները, և, ըստ էության, հենց այդ փաստաթուղթը պետք է ձևակերպի Եվրոպայի՝ Ռուսաստանին ուղղված վերջին/ծայրահեղ պահանջները՝ վերջնագրի ձևաչափով:Հենց վերջնագրի, և ահա թե ինչու: Փաստաթղթում կետեր կան Ուկրաինային, ինչպես նաև եվրոպական պետություններին ու ընկերություններին հասցված վնասի փոխհատուցման մասին, Ռուսաստանի կողմից ապատեղեկատվության, կիբեռհարձակումների և ընտրություններին միջամտության դադարեցման մասին, Հայաստանից, Վրաստանից (Հարավային Օսեթիա) և Մոլդովայից (Մերձդնեստր) ռուսական զորքերի դուրսբերման մասին, Բելառուսից միջուկային զենքի հեռացման մասին, ուկրաինական տարածքների կարգավիճակի որևէ փոփոխություն չճանաչելու մասին, երևակայական «ռազմական հանցագործությունների» համար Ռուսաստանին պատժելու անխուսափելիության մասին՝ առանց որևէ համաներման:Ըստ էության` սա ոչ թե բանակցային դիրքորոշում է, այլ կապիտուլյացիայի պայմանների ցանկ: Անշուշտ, եվրոպացիները հասկանում են, որ ոչ մի ինքնիշխան միջուկային պետական կենտրոն, տվյալ դեպքում՝ Ռուսաստանը, պահանջների նման փաթեթը որպես երկխոսության նախապայման չի ընդունի:Սա փաստաթուղթ է ոչ թե խաղաղության, այլ առճակատման աստիճանի կտրուկ բարձրացման մասին: Այն ի սկզբանե այնպես է կառուցված, որ մերժվի: Իսկ դա նշանակում է՝ ծառայում է ոչ թե որպես դիվանագիտական գործընթացի նախաբան, այլ դրա բացակայության արդարացում:Վերջին ամիսների եվրոպական հռետորաբանությունը նույնպես ինքնին խոսուն է: ԵՄ առաջնորդները պարբերաբար հայտարարում են, որ «Ուկրաինան պետք է հաղթի», որ «Ռուսաստանը չի կարող այս պատերազմից դուրս գալ ուժեղացած», որ Կիևին աջակցությունը կշարունակվի «այնքան, որքան կպահանջվի»: Հանրային ելույթներում ավելի ու ավելի հաճախ են հնչում ձևակերպումներ «Ռուսաստանի ռազմավարական պարտության», «ռուսական ռազմական մեքենան կոտրելու» անհրաժեշտության, պաշտպանական բյուջեների երկարաժամկետ ավելացման և ԵՄ տնտեսության ռազմականացման մասին: Սա արդեն երկխոսության լեզու չէ, սա հակամարտության կողմի լեզու է:Արևմուտքի դավաճանության անատոմիան. Հայաստանը հաշվի կառնի՞ «ուկրաինական դասերը»Բրիտանիան է՛լ ավելի կոշտ դիրք է բռնում՝ ակտիվորեն առաջ մղելով առավելագույն ճնշման, պատժամիջոցների ընդլայնման և ռազմական օգնության գիծը: Լոնդոնը հետևողականորեն հանդես է գալիս ցանկացած ձևաչափի դեմ, որը կարող է մեկնաբանվել որպես հակամարտության ավարտ՝ «պառավ» Եվրոպայի համար ոչ շահավետ պայմաններով:Փաստացիորեն ձևավորվում է մի տեսակ եվրո-կոնսենսուս, որի դեպքում պատերազմը շարունակելն ընկալվում է որպես Ռուսաստանի ռազմավարական հյուծման գործիք՝ այդ երկրի փլուզման հեռանկարով:Այս պայմաններում այն պնդումը, թե ԵՄ-ն և Մեծ Բրիտանիան շահագրգռված են պատերազմի շուտափույթ ավարտի հարցում, ավելի ու ավելի քիչ համոզիչ է թվում: Հակամարտության ավարտը կնշանակեր վերադարձ բարդ հարցերին՝ էներգետիկ կախվածություն, եվրոպական արդյունաբերության մրցունակություն, սոցիալական դժգոհության աճ, միգրացիոն ճգնաժամ, պառակտում հենց ԵՄ-ի ներսում: Քանի դեռ պատերազմը շարունակվում է, գոյություն ունի բոլոր խնդիրների ունիվերսալ բացատրություն՝ «ռուսական ագրեսիա»: Դրա ավարտից հետո այդ բացատրությունը կդադարի աշխատել:Այսպիսով, Եվրոպան, խաղաղության ձգտում հռչակելով, փաստացի երկարատև առճակատման ռազմավարություն է կառուցում: Վերջնագրային փաստաթղթերը, պատժամիջոցային ցուցակների ընդլայնումը, ռազմական օգնության փաթեթները, հակառակորդի քաղաքական հրեշայնացումը՝ այս ամենը մեկ գծի տարրեր են:Ուկրաինայի պատերազմը դարձել է ոչ միայն տարածաշրջանի ողբերգությունը, այլև եվրոպական նոր քաղաքական ճարտարապետության հիմքը, որտեղ վախն ու դիմակայությունը էլիտաները միմյանց կապող ցեմենտի դեր են խաղում:«Սուրբ» Բորիս Ջոնսոնը և ուկրաինական միլիոնըՀարցն այն է, թե եվրոպական հասարակությունները որքան ժամանակ պատրաստ կլինեն վճարել այս ռազմավարության համար՝ տնտեսապես, սոցիալապես, իսկ ապագայում հնարավոր է նաև ֆրանսիացիների, շվեդների, գերմանացիների, անգլիացիների, իտալացիների, լեհերի, նորվեգացիների և այլոց արյունով:Պատմությունը ցույց է տալիս, որ առճակատման մոդելները հազվադեպ են կայուն լինում երկարաժամկետ հեռանկարում։ Չե՞ք հավատում՝ հարցրեք Ադոլֆ Ալոիզիևիչ Հիտլերին:Բայց քանի դեռ փոխզիջումների ու երկխոսության փոխարեն Բրյուսելն ընտրում է հենց վերջնագրերի և մոբիլիզացիայի ուղին՝ «պառավ» Եվրոպայի կողմից իրականության համարժեք ընկալման հեռանկարներն ավելի ու ավելի մշուշոտ են դառնում:
եվրոպա
արևմուտք
ուկրաինա
Sputnik Արմենիա
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
2026
Արման Աբովյան
https://cdn.am.sputniknews.ru/img/07e7/0b/1d/69370563_390:0:2438:2048_100x100_80_0_0_08942ecbcf5f0d7c232fbc30b0241b61.jpg
Արման Աբովյան
https://cdn.am.sputniknews.ru/img/07e7/0b/1d/69370563_390:0:2438:2048_100x100_80_0_0_08942ecbcf5f0d7c232fbc30b0241b61.jpg
Լուրեր
am_HY
Sputnik Արմենիա
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
Sputnik Արմենիա
media@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
Արման Աբովյան
https://cdn.am.sputniknews.ru/img/07e7/0b/1d/69370563_390:0:2438:2048_100x100_80_0_0_08942ecbcf5f0d7c232fbc30b0241b61.jpg
հեղինակներ, եվրոպա, կայա կալաս, ռուսաստան, արման աբովյան, արևմուտք, հատուկ ռազմական գործողություն, ռազմական հատուկ գործողություն, ուկրաինա
հեղինակներ, եվրոպա, կայա կալաս, ռուսաստան, արման աբովյան, արևմուտք, հատուկ ռազմական գործողություն, ռազմական հատուկ գործողություն, ուկրաինա
Ինչո՞ւ է ցնդել պառավ Եվրոպան, կամ Ռուսաստանին ուղղված վերջնագիրը՝ կապիտուլյացիայի պահանջով
Sputnik Արմենիայի սյունակագիր Արման Աբովյանը նշում է, որ եվրոպական էլիտաների համար Ուկրաինայի հակամարտությունը վերածվել է ոչ միայն աշխարհաքաղաքական գործիքի, այլև սեփական քաղաքական գոյատևման մեխանիզմի։
Եվրոպական աշխարհաքաղաքական եզրագծում տիրող իրավիճակն ավելի ու ավելի է նմանվում ոչ թե քաղաքական գործընթացի, այլ թիվ 6 հիվանդասենյակի աններդաշնակ աղմուկի:
Ինքներդ դատեք. միավորված Եվրոպայի այսօրվա քաղաքականությունն ավելի ու ավելի հստակորեն ստանում է ոչ թե 27 երկրների ինտեգրացիոն տնտեսական նախագծի, այլ Ռուսաստանի հետ երկարատև առճակատման համար ստեղծված մոբիլիզացիոն կառուցվածքի ուրվագծեր՝ մոտակա հինգ-յոթ տարվա միջակայքում սրացման հեռանկարով:
Բրյուսելն այլևս ծպտուն չի հանում դիվանագիտական փոխզիջումների մասին. նա խոսում է պահանջների, պատժամիջոցների, ռազմական փաթեթների և «զսպման» ռազմավարությունների լեզվով: ԵՄ գրեթե բոլոր բարձրաստիճան պաշտոնյաները հանդես են գալիս այսպես կոչված «ռուսական սպառնալիքի» նկատմամբ ագրեսիվ վախի սերմանման և «մեծ պատերազմի» պատրաստ լինելու դիրքերից:
Եվ որքան երկար է շարունակվում հատուկ ռազմական գործողությունն Ուկրաինայում, այնքան ավելի ակնհայտ է դառնում. եվրոպական էլիտաների զգալի մասի համար այս հակամարտությունը վերածվել է ոչ միայն աշխարհաքաղաքական գործիքի, այլև սեփական քաղաքական գոյատևման մեխանիզմի:
Ուկրաինայի պատերազմը դարձել է ներկայիս եվրոպական քաղաքական դասի պահպանման յուրօրինակ երաշխիք: Եվ կարևոր չէ, որ արյան և Ուկրաինայի ոչնչացման միջով նույն ԵՄ-ն, ավելի ճիշտ՝ ազատական եվրոպական էլիտաները, «հարցերը» լուծում են իրենց քաղաքական գոյատևման տեսանկյունից:
Ռազմական սպառնալիքի ֆոնին ավելի հեշտ է բացատրել տնտեսական անկումը, էներգակիրների գների աճը, ապաինդուստրիալացումը, սոցիալական մոդելի ճգնաժամը և ԵՄ-ի ներսում բողոքի շարժումների ուժեղացումը: «Արտաքին վտանգի» պայմաններում ավելի հեշտ է համախմբել հասարակությանը, ճնշել այլընտրանքային տեսակետները և ցանկացած քննադատություն հայտարարել «Կրեմլի համար աշխատանք»: Հակամարտությունն ունիվերսալ արդարացում է դարձել ներքին ձախողումների և նեոլիբերալ ֆաշիզմի խարույկը բորբոքելու համար:
«Պառավ» Եվրոպան բարեսիրտ եվրո-տատիկից վերածվել է չարակամ պառավի, որը վերջնականապես խելքը թռցրել է:
Այս համատեքստում հատկապես հատկանշական է թվում եվրոպական դիվանագիտության ղեկավարի՝ ոմն Կայա Կալասի նախաձեռնությունը:
Ընդհանրապես, երբ խոսում ենք Կալասի մասին, մտաբերում ենք Յոզեֆ Գեբելսի 1942-1944 թվականների «աշնանային ճառերը», որոնցում նա հայտարարում էր «արտաքին թշնամիների», «տոտալ պատերազմի» և գերմանական բանակի ու նրա դաշնակիցների (կարդա՝ գրեթե ողջ Եվրոպայի) ծանր պարտությունների (մասնավորապես՝ Ստալինգրադում) ֆոնին թիկունքի մոբիլիզացիայի անհրաժեշտության մասին:
Այսպես, Կալասի գրասենյակը պատրաստել է ինչ-որ «փաստաթուղթ», որը մոտակա օրերին կքննարկեն ԵՄ երկրների արտաքին գործերի նախարարները, և, ըստ էության, հենց այդ փաստաթուղթը պետք է ձևակերպի Եվրոպայի՝ Ռուսաստանին ուղղված վերջին/ծայրահեղ պահանջները՝ վերջնագրի ձևաչափով:
Հենց վերջնագրի, և ահա թե ինչու: Փաստաթղթում կետեր կան Ուկրաինային, ինչպես նաև եվրոպական պետություններին ու ընկերություններին հասցված վնասի փոխհատուցման մասին, Ռուսաստանի կողմից ապատեղեկատվության, կիբեռհարձակումների և ընտրություններին միջամտության դադարեցման մասին, Հայաստանից, Վրաստանից (Հարավային Օսեթիա) և Մոլդովայից (Մերձդնեստր) ռուսական զորքերի դուրսբերման մասին, Բելառուսից միջուկային զենքի հեռացման մասին, ուկրաինական տարածքների կարգավիճակի որևէ փոփոխություն չճանաչելու մասին, երևակայական «ռազմական հանցագործությունների» համար Ռուսաստանին պատժելու անխուսափելիության մասին՝ առանց որևէ համաներման:
Ըստ էության` սա ոչ թե բանակցային դիրքորոշում է, այլ կապիտուլյացիայի պայմանների ցանկ: Անշուշտ, եվրոպացիները հասկանում են, որ ոչ մի ինքնիշխան միջուկային պետական կենտրոն, տվյալ դեպքում՝ Ռուսաստանը, պահանջների նման փաթեթը որպես երկխոսության նախապայման չի ընդունի:
Սա փաստաթուղթ է ոչ թե խաղաղության, այլ առճակատման աստիճանի կտրուկ բարձրացման մասին: Այն ի սկզբանե այնպես է կառուցված, որ մերժվի: Իսկ դա նշանակում է՝ ծառայում է ոչ թե որպես դիվանագիտական գործընթացի նախաբան, այլ դրա բացակայության արդարացում:
Վերջին ամիսների եվրոպական հռետորաբանությունը նույնպես ինքնին խոսուն է: ԵՄ առաջնորդները պարբերաբար հայտարարում են, որ «Ուկրաինան պետք է հաղթի», որ «Ռուսաստանը չի կարող այս պատերազմից դուրս գալ ուժեղացած», որ Կիևին աջակցությունը կշարունակվի «այնքան, որքան կպահանջվի»: Հանրային ելույթներում ավելի ու ավելի հաճախ են հնչում ձևակերպումներ «Ռուսաստանի ռազմավարական պարտության», «ռուսական ռազմական մեքենան կոտրելու» անհրաժեշտության, պաշտպանական բյուջեների երկարաժամկետ ավելացման և ԵՄ տնտեսության ռազմականացման մասին: Սա արդեն երկխոսության լեզու չէ, սա հակամարտության կողմի լեզու է:
Բրիտանիան է՛լ ավելի կոշտ դիրք է բռնում՝ ակտիվորեն առաջ մղելով առավելագույն ճնշման, պատժամիջոցների ընդլայնման և ռազմական օգնության գիծը: Լոնդոնը հետևողականորեն հանդես է գալիս ցանկացած ձևաչափի դեմ, որը կարող է մեկնաբանվել որպես հակամարտության ավարտ՝ «պառավ» Եվրոպայի համար ոչ շահավետ պայմաններով:
Փաստացիորեն ձևավորվում է մի տեսակ եվրո-կոնսենսուս, որի դեպքում պատերազմը շարունակելն ընկալվում է որպես Ռուսաստանի ռազմավարական հյուծման գործիք՝ այդ երկրի փլուզման հեռանկարով:
Այս պայմաններում այն պնդումը, թե ԵՄ-ն և Մեծ Բրիտանիան շահագրգռված են պատերազմի շուտափույթ ավարտի հարցում, ավելի ու ավելի քիչ համոզիչ է թվում: Հակամարտության ավարտը կնշանակեր վերադարձ բարդ հարցերին՝ էներգետիկ կախվածություն, եվրոպական արդյունաբերության մրցունակություն, սոցիալական դժգոհության աճ, միգրացիոն ճգնաժամ, պառակտում հենց ԵՄ-ի ներսում: Քանի դեռ պատերազմը շարունակվում է, գոյություն ունի բոլոր խնդիրների ունիվերսալ բացատրություն՝ «ռուսական ագրեսիա»: Դրա ավարտից հետո այդ բացատրությունը կդադարի աշխատել:
Այսպիսով, Եվրոպան, խաղաղության ձգտում հռչակելով, փաստացի երկարատև առճակատման ռազմավարություն է կառուցում: Վերջնագրային փաստաթղթերը, պատժամիջոցային ցուցակների ընդլայնումը, ռազմական օգնության փաթեթները, հակառակորդի քաղաքական հրեշայնացումը՝ այս ամենը մեկ գծի տարրեր են:
Ուկրաինայի պատերազմը դարձել է ոչ միայն տարածաշրջանի ողբերգությունը, այլև եվրոպական նոր քաղաքական ճարտարապետության հիմքը, որտեղ վախն ու դիմակայությունը էլիտաները միմյանց կապող ցեմենտի դեր են խաղում:
Հարցն այն է, թե եվրոպական հասարակությունները որքան ժամանակ պատրաստ կլինեն վճարել այս ռազմավարության համար՝ տնտեսապես, սոցիալապես, իսկ ապագայում հնարավոր է նաև ֆրանսիացիների, շվեդների, գերմանացիների, անգլիացիների, իտալացիների, լեհերի, նորվեգացիների և այլոց արյունով:
Պատմությունը ցույց է տալիս, որ առճակատման մոդելները հազվադեպ են կայուն լինում երկարաժամկետ հեռանկարում։ Չե՞ք հավատում՝ հարցրեք Ադոլֆ Ալոիզիևիչ Հիտլերին:
Բայց քանի դեռ փոխզիջումների ու երկխոսության փոխարեն Բրյուսելն ընտրում է հենց վերջնագրերի և մոբիլիզացիայի ուղին՝ «պառավ» Եվրոպայի կողմից իրականության համարժեք ընկալման հեռանկարներն ավելի ու ավելի մշուշոտ են դառնում:
