00:00
01:00
02:00
03:00
04:00
05:00
06:00
07:00
08:00
09:00
10:00
11:00
12:00
13:00
14:00
15:00
16:00
17:00
18:00
19:00
20:00
21:00
22:00
23:00
00:00
01:00
02:00
03:00
04:00
05:00
06:00
07:00
08:00
09:00
10:00
11:00
12:00
13:00
14:00
15:00
16:00
17:00
18:00
19:00
20:00
21:00
22:00
23:00
Ուղիղ եթեր
09:00
5 ր
Ուղիղ եթեր
09:24
8 ր
Ուղիղ եթեր
09:38
22 ր
Ուղիղ եթեր
10:00
6 ր
Ուղիղ եթեր
10:06
33 ր
Ուղիղ եթեր
11:00
5 ր
Ուղիղ եթեր
13:00
6 ր
Ուղիղ եթեր
14:00
8 ր
Ուղիղ եթեր
17:00
7 ր
Ուղիղ եթեր
18:00
6 ր
5 րոպե Դուլյանի հետ
18:06
7 ր
Ուղիղ եթեր
19:00
6 ր
Ուղիղ եթեր
09:00
3 ր
Ուղիղ եթեր
09:21
2 ր
Ուղիղ եթեր
09:27
33 ր
Ուղիղ եթեր
10:00
3 ր
Ուղիղ եթեր
10:04
33 ր
Ուղիղ եթեր
11:00
3 ր
Ուղիղ եթեր
13:00
4 ր
Ուղիղ եթեր
14:00
3 ր
Ուղիղ եթեր
17:00
4 ր
Ուղիղ եթեր
18:00
3 ր
5 րոպե Դուլյանի հետ
On air
18:03
7 ր
Աբովյան time
On air
18:11
46 ր
Ուղիղ եթեր
Լուրեր
19:00
46 ր
ԵրեկԱյսօր
Եթեր
ք. Երևան106.0
ք. Երևան106.0
ք. Գյումրի90.1

Թալիշի պահապանները. երբ խեղդում է հիշողությունը

© Личный архив семьи СашиСаша со своими сослуживцами
Саша со своими сослуживцами - Sputnik Արմենիա
Բաժանորդագրվել
Ապրիլյան պատերազմի օրերին հայրենի հողի համար մահվան դեմ կռիվ տված տղերքի հիշողությունները ծանր են, բայց նրանք այսօր ավելի վստահ են՝ հայրենիքը ծնողի նման թանկ է ու միակը:

Արմենուհի Մխոյան, Sputnik

Ապրիլյան քառօրյա պատերազմից 2 տարի անց գյումրեցի Սաշա Մեքինյանը փորձում է շատ չխոսել ու չբարձրաձայնել հիշողությունները, հատկապես՝  առաջնագծում զոհված ընկերոջ ու հրամանատարների մասին: Դժվարանում է պատմել. այդ օրերի դասը մեկն է՝ արժևորել կյանքի ամեն մի պահը: «Քո հողը, որտեղ դու ապրում ես, չպետք է թողնես, որ թշնամին ոտք դնի, եթե մոտեցավ քո հողին, կմոտենա քո ծնողներին: Իսկ հայրենիքը սկսվում է ծնողներից»,- ասում է Սաշան:

Սաշայի մասին Sputnik Արմենիան պատմել է դեռ քառօրյայի օրերին: 20 տարեկան էր ու տուն վերադառնալուն 2 ամիս էր մնացել: Թալիշում էր: Հանկարծ օդը երերաց ու խախտեց առանց այն էլ երերուն խաղաղությունը:

Արյունոտ ապրիլը - Sputnik Արմենիա
Քառօրյա պատերազմ. հիշում և խոնարհվում ենք

Այս օրերին Սաշան լուռ է, քիչ է խոսում, հիշողությունների հետ ուզում է առանձնանալ:

Ընտանիքի անդամներն էլ փորձում են լռելյայն կատարել նրա ցանկությունը: «Մեր բոլորի սիրված ընկեր Գևորգ Վարդանյանին ու 2 հրամանատարներիս եմ կորցրել՝ դասակի հրամանատար Հրաչ Գալստյանին ու վաշտի հրամանատար Արգիշտի Գաբոյանին,- ասում է Սաշան ու մի քանի րոպե լռելուց հետո կրկին պատմում:– Նոր էինք դիրքերից իջել ու չէինք սպասում հարձակման: Գիշերը քնած էինք, երբ ջոկատի վրա արկ ընկավ: Սկզբում չէինք հավատում, որ լայնածավալ հարձակում է, քանի որ նոյեմբերից սկսած` պարբերաբար կրակոցներ էին, ապա դադար ու կրկին կրակոց»:

Առավոտյան, երբ հասկացել են, որ թշնամին առաջ է գալիս, վերցրել են զենքերն ու սկսել կռվել՝ ով ինչպես կարող էր: Այսպես կռվել են մինչև ուժերը համախմբել ու երեք ուղղությունով շարժվել են առաջ: «Մենք առաջ գնացինք` իմանալով որ պետք է դիրքը հետ վերցնենք, բայց դիրքում մարդ չկար… իրենք մեզ տանկերով էին «դիմավորում»: Շատ էին ու լավ զինված»:

Հայրենիքի զինվորը վստահեցնում է՝ պատկերացում անգամ չունի` ինչպես է իրենց հաջողվել հաղթել ադրբեջանական այդ ուժին, բայց մի բանում վստահ է` բոլորով, ամբողջ վաշտով մի բռունցք դարձած առաջ էին գնում:

«Մտածելու ժամանակ չունեինք, կար միայն նպատակ՝ ոչ մի գնով չթողնել, հնարավորություն չտալ հակառակորդին առաջ շարժվելու։ Պետք է հետ վերցնեինք դիրքերը ու հետ բերեինք մեր զոհված ընկերների մարմինները»։

Այսպիսի հիշողություները շատ են, բայց դրանք իրենն են ու շատ թանկ: Մեկ էլ ժպիտով հիշում ու պատմում է այդ օրերին համացանցում տարածված հայտնի մի լուսանկարի պատմությունը: «Թալիշցիներով էինք, հրադադարի պահ էր, արդեն Կարմիր Խաչն էր եկել: Առիթից օգտվելով՝ իջանք մի կտոր հաց ուտելու ու հենց այդտեղ էլ նկարվեցինք:

© Sputnik / Armenuhi MkhoyanՍաշա Մեքինյան
Саша Мекигян - Sputnik Արմենիա
Սաշա Մեքինյան

ՀՀ ՊՆ —ի կողմից Սաշա Մեքինյանը պարգևատրվել է «Դրաստամատ Կանայան» մեդալով: Այժմ ծառայում է սահմանապահ զորքերում, բայց միևնույն ժամանակ շարունակում է ուսումը: Քառօրյա պատերազմից հետո Սաշայի պատգամը մեկն է՝ հայրենիքը պետք է սիրել ու պահել ինչպես ծնողին:

Լրահոս
0