00:00
01:00
02:00
03:00
04:00
05:00
06:00
07:00
08:00
09:00
10:00
11:00
12:00
13:00
14:00
15:00
16:00
17:00
18:00
19:00
20:00
21:00
22:00
23:00
00:00
01:00
02:00
03:00
04:00
05:00
06:00
07:00
08:00
09:00
10:00
11:00
12:00
13:00
14:00
15:00
16:00
17:00
18:00
19:00
20:00
21:00
22:00
23:00
Ուղիղ եթեր
09:00
7 ր
Ուղիղ եթեր
09:32
4 ր
Ուղիղ եթեր
09:37
23 ր
Ուղիղ եթեր
10:00
7 ր
Ուղիղ եթեր
10:07
52 ր
Ուղիղ եթեր
11:00
7 ր
Ուղիղ եթեր
13:00
5 ր
Ուղիղ եթեր
14:00
5 ր
Ուղիղ եթեր
17:00
5 ր
Ուղիղ եթեր
18:00
6 ր
5 րոպե Դուլյանի հետ
18:06
8 ր
Ուղիղ եթեր
19:00
6 ր
Ուղիղ եթեր
09:00
5 ր
Ուղիղ եթեր
09:20
7 ր
Ուղիղ եթեր
12:00
5 ր
Ուղիղ եթեր
13:00
5 ր
Ուղիղ եթեր
14:00
6 ր
Исторический ликбез
Егор Яковлев. 80-летие освобождения Выборга советскими войсками
15:04
24 ր
Исторический ликбез
Егор Яковлев. Лето 1944 года: как Германия реагировала на успехи СССР
15:33
25 ր
Ուղիղ եթեր
17:00
6 ր
Ուղիղ եթեր
18:00
6 ր
Ուղիղ եթեր
19:00
5 ր
ԵրեկԱյսօր
Եթեր
ք. Երևան106.0
ք. Երևան106.0
ք. Գյումրի90.1

«Վախենում եմ մենությունից, սարսափելի զգացում է». անկեղծ զրույց Արման Նավասարդյանի հետ

© Sputnik / Asatur YesayantsДиректор Общенационального театра Арман Навасардян
Директор Общенационального театра Арман Навасардян - Sputnik Արմենիա
Բաժանորդագրվել
Հանրահայտ դերասանն իր ամենաբնութագրական գիծը համարում է խռովկան լինելը։ Համոզված է, որ բեմը խոշորացույց է, որտեղ հանդիսատեսի աչքից ոչինչ չի վրիպի։ Հավատում է, որ տատի օրհնած քորոցն իրեն դեռ երկար է չար աչքից հեռու պահելու։

Դերասան, Երևանի Սոս Սարգսյանի անվան պետական Համազգային թատրոնի տնօրեն Արման Նավասարդյանը Sputnik Արմենիայի հետ զրույցում անկեղծացել է, պատմել իր անցած ճանապարհի, առաջին բեմի, մասնագիտության հանդեպ ազնիվ լինելու, վախերի, ոգեշնչման աղբյուրի, հիասթափությունների ու ժպիտով ապրելու մասին։ Զրուցել է Աստղիկ Սուքիասյանը։

-Ե՞րբ և ինչպե՞ս սկսվեց ձեր դերասանական ուղին։

- 1999 թվականին, երբ ընդունվեցի Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտ՝ Սոս Սարգսյանի կուրս: Քանի որ Համազգային թատրոնը երիտասարդ կադրերով վերազինվելու կարիք ուներ, ուստի մեր կուրսից շատերը ներգրավվեցին թատրոնի խաղացանկային ներկայացումներում ։ Այդպես էլ քիչ-քիչ սկսեցի զբաղվել դերասանությամբ։ Մինչև թատրոնում հիմնովին հաստատվելը նաև ուսանողական (կուրսային, նախադիպլոմային, դիպլոմային) 20-25 դեր եմ խաղացել :

-Ո՞րն է եղել ձեր առաջին ներկայացումը և ի՞նչ զգացողություններ ունեիք։

© Sputnik / Asatur YesayantsԱրման Նավասարդյան
«Վախենում եմ մենությունից, սարսափելի զգացում է». անկեղծ զրույց Արման Նավասարդյանի հետ - Sputnik Արմենիա
Արման Նավասարդյան

- Առաջին ներկայացումս խաղացել եմ հենց 1999 թվականին, երբ դեռ 2 ամսվա ուսանող էի։ «Քանդած օջախ» ներկայացումն էր, որի բեմադրիչը լուսահոգի Գրիգոր Մկրտչյանն էր։ Ճիշտ է` փոքր դեր էր, բայց հաճույքով եմ խաղացել։ Առաջին բեմի զգացողություններիս մեջ գերակշռում էր վախն ու հուզմունքը։ Ինչպես ասում են, «շան պես» վախենում էի (ծիծաղում է): Հենց սկզբից հանդիսատեսը խաղիս դրական արձագանքեց, ու ամեն ինչ ընկավ իր տեղը։

- Ո՞րն է հաջողության հասնելու Ձեր բանաձևը։

- Մասնագիտության հանդեպ ազնվությունը, խաղընկերների հանդեպ հարգանքը:

Андраник Арутюнян - Sputnik Արմենիա
«Ափսոսում եմ, որ ընդամենը երկու երեխա ունեմ»․ անկեղծ զրույց Անդրանիկ Հարությունյանի հետ

-Ունե՞ք խաղացած մի դեր, որը հոգեհարազատ է ձեզ, նման է ձեր էությանը։

- Կան շատ դերեր, որոնք խաղացել եմ ու հոգեհարազատ են ինձ։ Անգամ կարոտում եմ ու ափսոսում, որ քիչ եմ խաղացել։ Շատ կուզեի կրկին խաղալ «Արտավազդ-Շիդար» ներկայացման մեջ Արտավազդի դերը։ Շատ կուզեի խաղալ «Համլետ» ներկայացման մեջ մեծ սենեկապետ Պոլոնիուսի դերը, որն այդպես էլ հանգամանքների բերումով չստացվեց խաղալ։

- Մանկության ամենաբարի հիշողությունը։

- Տատս իր ողջ էությամբ։ Նա իսկապես իմ մանկության ամենաբարի հիշողությունն է։

- Ո՞րն է ձեր բնավորության ամենաբնութագրական գիծը։

- Երեխայի պես խռովկան եմ։ Դա ինձ երբեմն խանգարում է։

- Ձեր ամենամեծ թերությունը։

- Մարդկանց չափից դուրս վստահելը։

- Ինչի՞ց եք վախենում։

– Վախենում եմ, ավելի շուտ զգուշանում եմ կոպիտ սխալներ գործելուց։ Մենակ մնալուց եմ վախենում։ Ես քույր ու եղբայր չունեմ։ Գիտեմ, թե ինչ է նշանակում մենակ լինելը։ Ճիշտ է` մենակ լինելն իր առավելություններն էլ ունի, բայց սարսափելի զգացում է մենությունը, երբ մտքերդ կիսող չկա, քեզ հասկացող չկա, երբ պետք է կարևոր որոշում կայացնես, բայց կողքիդ մարդ չկա։

© Sputnik / Asatur YesayantsԱրման Նավասարդյան
«Վախենում եմ մենությունից, սարսափելի զգացում է». անկեղծ զրույց Արման Նավասարդյանի հետ - Sputnik Արմենիա
Արման Նավասարդյան

- Ի՞նչ է ձեզ համար փողը։

- Փողը ապրելու համար անհրաժեշտություն է ։

- Ինչի՞ մասին եք մտածում, երբ մենակ եք։

- Իմ մանկության։

- Ի՞նչը կարող է ձեզ նյարդայնացնել։

- Հեռախոսազանգը։

-Ինչի՞ց կարող եք հիասթափվել։

- Ես ծայրահեղական մարդ եմ։ Կա՛մ նվիրվում եմ մինչև վերջ, կա՛մ մարդն ինձ համար գոյություն չունի։ Կարող եմ հիասթափվել, երբ նվիրվել եմ մի մարդու, վստահել եմ նրան և հանկարծ իմ հանդեպ վատ արարք է անում, կամ լսում եմ շշուկներ ու հասկանում, որ նա ամենևին էլ իմ պատկերացրածը չէր։

- Ձեր ոգեշնչման աղբյուրը։

Представительница Армении на «Евровидение-2016» Ивета Мукучян - Sputnik Արմենիա
Հայաստանից լավ տեղ չկա. Իվետա Մուկուչյանի անկեղծ խոստովանությունը

- Մանկությունս։

- Ինչի՞ համար եք ափսոսում:

- Ափսոսում եմ, որ թողել եմ հայրական տունս ու եկել եմ Երևան։

- Մարդկանց մեջ ի՞նչը չեք ընդունում։

- Բանսարկությունը, սուտը, որն ամենևին էլ խաբելը չէ։ Խաբելն աստիճաններ ունի, ու երբ տատանվում են մի աստիճան վերև, թե մի աստիճան ներքև, դա դեռ ընդունելի է, բայց երբ հասնում են գագաթնակետին, նողկալի սուտ է դառնում։

- Ի՞նչ եք սիրում կարդալ, կա՞ գիրք, որ փոխել է ձեր պատկերացումները։

– Ես խոնարհվում եմ հատկապես հայ հեղինակների առջև, բայց կարող եմ առանձնացնել երկուսին՝ Հովհաննես Թումանյան և Համո Սահյան։ Նրանք իմ ամենօրյա ընկերներն են, իմ հացն ու աղն են։ Իսկ պատկերացումներս կյանքի հանդեպ փոխվել է Նարեկացու շնորհիվ։

- Ֆիլմ, որը դիտելուց երբեք չեք հոգնի։

- Սթիվեն Սիլբերգի «Շինդլերի ցուցակը» ֆիլմը, ռեժիսոր Հենրիկ Մալյանի «Մենք ենք մեր սարերը», ռեժիսոր Գրիգորի Դանելիայի «Մի վշտանա» («Не горюй») ֆիլմը։

- Ի՞նչ երաժշտություն եք լսում։

- Նայած տրամադրության։ Երբեմն Բախ ու Մոցարտ եմ լսում, երբեմն էլ` Վիսոցկի։

- Ունե՞ք կարգախոս, որով առաջնորդվում եք։

Гор Суджян - Sputnik Արմենիա
Գոռ Սուջյանն անակնկալ ունի երկրպագուների համար. ի՞նչ է խոստովանել երգիչը

- Էլի Թումանյանին պետք է հիշեմ․ «Խաղաղ անցիր, ուրախ անցիր երկու օրվան էս ճամփեդ»:

Մի պատմություն պատմեմ։ Երկու տարեց, մտերիմ ընկերներ են լինում։ Առավոտյան, երբ մի ընկերը դուրս է գալիս բակ, որ մյուսին կանչի, դուրս է գալիս կինն ու ասում, որ գիշերը ամուսինը մահացել է։ Մտերիմ ընկերը տխրում է ու ասում․ «Ափսոս, բան ունեի ասելու»․․․

Ինձ միշտ հետաքրքրում է, թե նա ինչ պետք է ասեր։ Գուցե ներողություն պետք է խնդրեր կամ գուցե շնորհակալություն պետք է ասեր։ Ես երբեք չեմ փորձում իմ ճշմարտությունն ուրիշի վզին փաթաթել, որովհետև երկու հոգի վիճում են, փորձում են իրենց ճիշտն իրար ապացուցել, իսկ առավոտյան նրանցից մեկը մեռնում է։ Քանի կոպեկ արժեր այդ կռիվը, այդ մարդուն ճնշելն ու նեղացնելը։ Ոչ ոք չգիտի, թե իր կյանքը որտեղ կավարտվի։ Ապրեք ժպտալով։

– Ունե՞ք իր, որը միշտ ձեզ հետ է:

– Զարդեր չեմ դնում, բացի ամուսնական մատանուց։ Թալիսմաններ չունեմ, միայն մեքենայիս մեջ մի քորոց կա, որ տատս էր օրհնել ու փակցրել, որ ինձ չար աչքից պաշտպանի։

Լրահոս
0