Նելլի Դանիելյան, Sputnik.
Ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշերը, խախտելով օդային սահմանը, ադրբեջանական ուղղաթիռը սկսել էր հրթիռակոծել հայկական դիրքերը: Շարքային զինծառայող Գեւորգ Մանուկյանը, նկատելով ուղղաթիռը, վայրկյանների ընթացքում մարտական պատրաստության էր բերել հակաօդային պաշտպանության «Իգլա» համակարգը և շուրջ երեք կիլոմետր հեռավորությունից խոցել թշնամու ուղղաթիռը:
Այս հերոսական արարքով Գևորգը փրկել է իր և ծառայակից ընկերների կյանքը: Իսկ այն տղաները, որոնց կյանքն ապրիլյան պատերազմի օրերին փրկել չհաջողվեց, այսօր էլ ապրում են Գևորգի հուշերում:
«Այնպիսի պահեր, այնպիսի օրեր, որ մենք ենք այնտեղ անցկացրել, տարիներ են պետք, որ մոռացվի, անգամ կասեի՝ չի էլ մոռացվի: Քանի որ, երբ կորցնում ես հարազատ ընկերոջ, զինակցի և կանգնում ես կյանքի ու մահվան միջև, նման պահերը երբեք հնարավոր չէ մոռանալ»,- ասում է Գևորգ Մանուկյանը:
2016թ-ի հուլիսին զորացրվելուց հետո Գևորգն այսօր շարունակում է ուսումը ԵՊՀ իրավաբանության ֆակուլտետում, ուսմանը զուգահեռ նաև աշխատում է ՀՀ ՊՆ-ում:
Պատերազմի ողջ դաժանությունը վերապրած 20-ամյա երիտասարդն անգամ ծառայությունն ավարտելուց հետո չի վարանել զինվորական դառնալու առաջարկն ընդունելիս:
«Եթե նույնիսկ ես քաղաքացիական կյանքում չշարունակեի ծառայությունը, չի նշանակում, թե պատերազմի վերսկսման դեպքում նորից չէի գնալու այնտեղ: Այսպես թե այնպես միշտ գնալու էի, իսկ հիմա գնալու եմ որպես զինվորական»,- ասաց նա:
ՀՀ պաշտպանության նախարարի կողմից «Արիության» և Պաշտպանության բանակի կողմից «Մարտական Խաչ» Երկրորդ աստիճանի շքանշանների արժանացած Գևորգը, որի սխրանքի մասին գիտե յուրաքանչյուր հայաստանցի ու արցախցի, համեստորեն ասում է, որ իր հերոսությունն իր կյանքում շատ բան չի փոխել:
«Հետաքրքրությունը, բնականաբար, մեծացել է, բայց այնպես չէ, որ ես այդ հերոսի կերպարով եմ ապրում: Ես ապրում եմ այն նույն Գևորգի կերպարով, որը եղել եմ հերոսանալուց կամ ծառայությունից առաջ»,- ասում է նա:
Պատերազմը շատ բան է փոխում մարդկանց կյանքում, Գևորգն էլ վերադարձել է հասունացած ու իմաստացած, բայց, ինչպես ինքն է ասում, այսօր դարձյալ նույն հասարակ տղան է՝ հոռոմցի Գևորգ Մանուկյանը:
